Vuile was

Ik erger me er aan.
Gelukkig ken ik privé echt niemand die online openlijk loopt te zeiken over zijn baas. Tuurlijk, we hebben allemaal wel eens onze ‘mindere dagen’ en daar mag je natuurlijk over klagen. Tegen je maten, je vriendjes, irl wel te verstaan. Maar openbaar online is echt not done vind ik. Dat je een kutdag hebt, prima. En wil je dat verspreiden over het www, prima. Maar hou op over je werkgever. Wees blij dat je er een hebt. Wees ook blij dat je werkgever niet al jóuw ellende online zet. Geloof me, dat vind je echt niet lachen.
Je denkt dat er over jou niets te melden valt? Há, dat zal je vies tegenvallen.
En wil je dan toch per sé over hem of haar (of hen) zeiken, doe dat dan op zijn minst op zo’n manier dat niet heel de wereld gelijk weet over wie je het hebt. Daar heb ik dan wel respect voor.

Het bijzondere wil echter dat ik onder vrachtwagen chauffeurs dit wel dagelijks tegenkom op SoMe. Zijn chauffeurs dan niet van deze wereld? Het lijkt wel zo te zijn… Kan iemand mij dat uitleggen?
Mijn man is werkgever. En hij heeft een stuk of 30 van die gasten rijden. Je wilt niet weten wat ze over je durven te schrijven, let wel: als ze vertrokken zijn, cq niet meer werkzaam zijn bij je. Dan ineens ben je een lul en betaal je slecht, missen ze ineens zomaar uren, is het werk klote en zijn de collega’s verraders en noem allemaal maar op. Op Social Media hè…. Laf vind ik het.

Voor die tijd hoor je niks.
Meestal vertrekken ze omdat vrouwlief thuis zit te mekkeren (ècht!): te lang weg, te kort weg, te veel uren, te weinig uren, geld tekort (er was er zelfs een die vond dat hij teveel moest werken maar hij wilde wel meer gaan verdienen … – ehm… nou vraag ik je???) … en bij een ander is het gras altíjd groener.
Maar geloof me: ook daar moet gemaaid worden.

Zelf heb ik ook in transport gewerkt. In zeer korte tijd had ik toen al de vergelijking getrokken: de meeste chauffeurs zijn net kleuters. Alleen kleuters léren van hun fouten….
Toentertijd had ik een collega, die liep ook altijd te zeiken over de baas. Facebook was er toen nog niet (wat een rúst!). Op een dag was ik het zo zat dat ik hem erop aangesproken heb. “Beste man, als je het zo slecht naar je zin hebt moet je vertrekken, of dáár je beklag gaan doen (wijzend naar de baas) en niet net nieuw binnenkomende enthousiaste collega’s hun blije besluit compleet door de bagger halen door jouw ‘slechte’ ervaringen.” Hij was er even stil van, maar zei toen: “Je hebt gelijk.”
Daarna ging het best met ‘m 😉

En ik scheer echt niet alle chauffeurs over 1 kam hoor, maar ze lijken zich hier bij ons wel als vliegen op stroop te verzamelen de laatste jaren…
Ik heb het als eens eerder gezegd: waar is de inzet? Je eigen trots? Het hart voor de zaak, het hart voor je eigen werk? Denk toch eens na voordat je wat op Social Media kwakt. Ik vind echt niet dat SoMe alleen maar voor de leuke dingen gebruikt moet worden, maar ga eerst eens bij jezelf te rade (en bij je thuis).
Misschien, heel misschien ligt het ook wel een heel klein beetje aan jezelf… misschien? Zou zomaar kunnen… Praat er anders eens over, mét iemand, niet óver iemand….

129b6baf8a805b6dcb98f767c6a2ae12

Advertenties

Ik ben er weer

Het heeft even geduurd maar zowaar, ik ben er nog en ik ben er weer. Dwz, ik ben een week of 6 niet helemaal fit geweest. Nu gaat het weer goed, dus in dat opzicht ben ik er weer.

Ik heb het eerder gehad over de acupunctuur die ik wilde gaan proberen om van mijn hooikoorts af te komen. Ik ben voor het eerst geweest op 26 april. Inmiddels heb ik 5 sessies gehad. Naalden in mijn hoofd, mijn gezicht, mijn hals, mijn polsen, buik, benen en enkels. Poehee, je weet niet wat je mee maakt de eerste keer. Daarna een uurtje heerlijk soezen onder een warmtelamp (een lamp zonder licht wel te verstaan – heet het dan nog een lamp?) krijg je nog een soort gezicht- en hoofdmassage en mag je – na betaling – weer gaan. Ik moet eerlijk zeggen dat het niet altijd ‘lekker’ is. Sommige keren doet zo’n naaldje echt wel pijn, maar dat kun je dus aangeven en dan ‘draait’ de arts hem minder vast of hij verplaatst hem. Beter. Ligt ook echt wel aan je eigen spierspanning. Had een keertje hoofdpijn, toen deden ook ongeveer alle naalden in mijn hoofd pijn. En daar zitten ook de meeste (een stuk of 5-6). Maarrrr….

Ik ben dus wel – nu – van mijn hooikoorts af! Onvoorstelbaar, maar het is echt zo. Ik had het zelf niet verwacht! Hoe lang het duurt weet niemand 😉 maar voor nu is het heerlijk. De arts (dr. Ren van praktijk Li & Ren Acupunctuur in Breda) zou me ook helpen om meer energie te krijgen (“meel Chi”). Prima, kan ik ook goed gebruiken. Dus nog een keer of 3 maximaal, en dan zou het voldoende moeten zijn volgens hem. Ben benieuwd.

Vlak na Koningsdag werd ik echter ziek. Hoewel, ik liep al weken te hoesten en al een dag of 10 met barstende koppijn en die week al iedere dag met koorts (zo bleek achteraf), maar hé, door, door, door. Gaat vanzelf vast wel weer over.
Vrijdag de 28e werd ik echter ’s ochtends wakker met zo’n hoofdpijn dat ik eerst een potje heb zitten janken. Ik moest wéér het weekend in met hoofdpijn. Weet je wat, ik bel de dokter maar eens.
Ik mocht langskomen nog die dag. Mijn ontstekingswaarden waren “40”. Whatever that means. Op het randje, zo bleek, maar ik kreeg toch een antibioticakuur, in de veronderstelling dat het voorhoofdsholteontsteking was. Helaas bleek dat later niet zo te zijn.
Om een lang verhaal kort te houden: Ik bleek mega allergisch voor de kuur. Heb alle bijwerkingen gehad die er bestonden. Ik bleek na een week geen ontsteking te hebben (had na een week nog steeds 40 graden koorts, koortstuip gehad, keer of 5 flauwgevallen ’s nachts, lage bloeddruk), maar na bloed- en urineonderzoeken (en toen waren de ontstekingswaarden ineens “80”!) bleek ik een virus genaamd CMV te hebben. Heb daarna nog anderhalve week met koorts op bed gelegen. Daarna met ups en downs langzaam steeds meer gaan doen. Het leek wel of ik overspannen was: bij iedere ‘inspanning’ (boodschapjes doen, stofzuigen, een nagelklant) stond ik de rest van de dag te shaken alsof ik zwaar bloedsuikertekort had. Ging iedere dag een uur of 2 terug naar bed anders redde ik de avond niet. Was zeer emotioneel etc…
Sinds vorige week woensdag gaat het ineens goed. Geen shaky-shakedagen meer gehad. Merk nog wel dat ik op moet passen en snel moe ben, maar het gaat goed. Dus: volgende week weer aan het werk na 6 weken ziekteverlof. Nog nooit gehad. Ben nooit ziek (afkloppen) en dan ineens dit. Dat haalt je wel even met twee voeten terug op Aarde. Ik doe het voortaan (voorlopig) eens even rustiger aan. Het is goed zo…

Pollen

Ik ben er zó klaar mee.
Het hele jaar door heb ik nu Cetirizine geslikt – tegen allergie, pollen, hooikoorts. Zelfs afgelopen winter! Deze maanden, maart/april/mei, zijn echt een ramp voor mij. En het is erger dan ooit tevoren.

Ik ben opgegroeid op een boerderij, richting de kust. Nooit last gehad. Een jaartje of 3 in Rotterdam gewoond, nooit last gehad. Pas sinds ik hier ben komen wonen is het zich de kop gaan opsteken. En het wordt ieder jaar erger.
Eerst begon het in mei. Het jaar daarop een paar weken eerder. Het jaar daarna al eind april en inmiddels zitten we rond mijn verjaardag (half maart) dat het feest al gaat beginnen. Neusspray, oogdruppels en pilletjes, alles wordt gretig gebruikt deze maanden. Soms zelfs de dubbele hoeveelheid dan toegestaan. Ik word gèk anders…

Het is nu zo erg dat ik een tip van iemand ga opvolgen: acupunctuur. Nog nooit gedaan. Ben echt heel benieuwd. Gisterenavond een formuliertje doorgestuurd en nu is het wachten op antwoord of een afspraak. Moet er wel voor naar Breda, maar dat heb ik er graag voor over.

Wordt vervolgd!

Alles weer schoon

Dinsdag zijn de 4 hechtingen uit mijn tweede excisie gehaald.
Tijdens de tweede excisie heb ik de ha gevraagd wat het verschil is tussen een melanoom en een moedervlek met ‘onrustige cellen’. Ze legde uit dat in huidweefsel met huidkanker het een totale chaos is in de cellen, een explosie. In huid waar cellen normaal werken is dit niet. Je kunt dan wel duidelijk zien dat er een paar wat afwijkend reageren, dit noem je dan ‘onrustige cellen’. In 90 procent van deze gevallen is er niets aan de hand, maar bij 10 procent vormen die cellen na verloop van tijd (huid)kanker. ‘En dat willen we voorkomen, vandaar de tweede excisie.’

De biopt was nu schoon, geen onrustige cellen meer gevonden. Pfff… dat is dan weer een behoorlijke opluchting…

De ha had het er toevallig vrijdag tijdens een symposium over dit onderwerp met een dermatoloog over gehad. Aangezien het nu 1x raak en 1x bijna raak was vroeg ze zich af of er niet regelmatig controle plaats moest vinden. Ik zat heel beamend ‘ja’ mee te knikken.
Deze dermatoloog had uitgelegd dat dit slechts een formaliteit is, een geruststelling, maar zeker geen garantie. Blijkbaar kan (huid)kanker zich binnen enkele weken al vormen. Een halfjaarlijkse controle zou dan een momentopname zijn. Beter zou het zijn als je zelf of iemand in je gezin je met regelmaat zou controleren zei ze. En of ik iemand had die dat kon? Desnoods foto’s maken en zelf bekijken.
Ja hoor, dat gaat wel lukken.
Ze heeft me uitgelegd waar ik dan op moet letten. Maar dat wist ik allemaal al.
“Heb je nu op dit moment nog plekjes waar je over twijfelt?” Nee, had ik niet. Zo wel dan had ik het zeker al wel gezegd. Ik ben er zelf erg alert op namelijk.

Toch enigszins teleurgesteld dat ik de beloofde huidcontrole niet had gekregen
(en ik snap eigenlijk ook nog steeds niet waarom ze dit toch niet heeft gedaan, ook al heeft ze het uitgelegd dat dit slechts een geruststelling is en geen garantie – maar ja, dan had ik het ook maar gewoon moeten zeggen…)
en ik dat ook aan de andere kant wel weer begrijp ben ik toch heel vrolijk weer naar huis gegaan. Ik ben schoon!

Aside

Vroeger was alles beter

Wat is er toch met de generatie die na mij is gekomen aan de hand? Ik begrijp ze niet…

Ik heb altijd geleerd te werken voor mijn centen. Mijn werkgever betaald mij voor mijn diensten, niet voor mijn ‘aanwezigheid’, maar zo lijkt de generatie na mij er wel over te denken. Waar is de inzet gebleven? De verantwoordelijkheid, de eigen-waarde, het hart-voor-de-zaak gevoel? Ik heb van thuis uit geleerd dat je moet werken voor je centjes: iedere zomer- en herfstvakantie was ik bijvoorbeeld iedere dag in de bollenschuur te vinden, van 6 tot 5, later van 7 tot 5. Tulpenbollen sorteren (ik had wel het mooiste plekje aan het einde van de band – sorteren, maar ook dat had ik ‘verdiend’ door hard en serieus te werken), ‘s avonds in de tulpenbollenvelden ‘zieken zoeken’ en wieden van 6 tot 8.  In het najaar buiten langs de transportband staan om ‘kluiten te rapen’ bij het lelies sorteren. Zo had ik ieder jaar een mooi zakcentje (verdiende op mijn 17e zo rond de 10 gulden per uur) om rijlessen te nemen, een nieuwe stereo te kopen, een brommer, etc… Dat kreeg ik echt niet zomaar hoor. Er werd niks bijgedragen. Wil je dat? Dan zul je er voor moeten werken.

Later heel veel gedaan: via het uitzendbureau verschillende baantjes gehad, op een jachtwerf van 8 tot 5 en daarna nog van 6 tot 1 uur ‘s nachts in de horeca, zaterdags in de horeca. Ik heb van alles gedaan. En met heel veel plezier, wat het ook was.

Tegenwoordig komen er bij het bedrijf van mijn partner jongens rond de 17, 18, 19 jaar solliciteren. Ze komen dagelijks te laat op hun werk, weigeren werk, maken de ene fout na de andere, en tot slot nemen ze soms al na een week ontslag omdat ze zo hard moeten werken en geen sociaal leven meer hebben….. !!! Ik zweer het! Het gebeurt hier regelmatig. Ik … echt, mijn bek mond valt er nog steeds iedere keer van open. Ik snap de jeugd niet.

Ik ben echter bang dat het aan onszelf te danken is… Onze generatie heeft het erg goed gehad afgelopen 20 jaar. En dat hebben we op onze kinderen geprojecteerd. Wil je iets hebben? Ach kind, dat koop ik dan toch voor je….

Het is ze allemaal ‘aan komen waaien’.

Maar dan nóg: Je hebt toch eigen-waarde? Je hebt toch je trots? Waar is je zelf-respect? Waar is dat allemaal gebleven?

Ik heb mezelf altijd willen bewijzen – vooral aan de mannen – dat vrouwen ècht niet onderdoen voor mannen. Wat de een kon, kon ik ook, en dat heb ik meerdere malen laten zien aan mijn bazen. Wat ik niet kon, dat leerde ik zeer snel. Ben behoorlijk autodidact wat dat betreft. Doe het me voor en ik kan het. Ik heb er altijd naar gestreefd mijn werk zo perfect mogelijk uit te voeren. En alles móet af. Tenzij het echt niet anders kan. Misschien ben ik wel weer het andere uiterste…

Tegenwoordig ‘hangt’ men uren in het rond. Er wordt veel te lang koffie gedronken, te veel gebeld (met wie moet je in godesnaam bellen heel de dag?!), veel, héél veel op social media gekeken en ook daar wordt veel te veel op gezet, ze zien hun werk niet, vinden het ook niet nodig hiernaar te zoeken, en als je er wat van zegt kun je nog een grote bek krijgen als werkgever ook… Ik vind het triest.

Ik vind dat de generatie na mij zich diep moet schamen. Je krijgt tegenwoordig niet zomaar een baan. Je krijgt voor je baan betaald, je doet het niet voor niks. Dus… wellicht een wederdienst door je 100% in te zetten? Of is dit een gekke kronkel in mijn hoofd?

Vroeger was alles beter

Wat is er toch met de generatie die na mij is gekomen aan de hand? Ik begrijp ze niet…

Ik heb altijd geleerd te werken voor mijn centen. Mijn werkgever betaald mij voor mijn diensten, niet voor mijn ‘aanwezigheid’, maar zo lijkt de generatie na mij er wel over te denken. Waar is de inzet gebleven? De verantwoordelijkheid, de eigen-waarde, het hart-voor-de-zaak gevoel? Ik heb van thuis uit geleerd dat je moet werken voor je centjes: iedere zomer- en herfstvakantie was ik bijvoorbeeld iedere dag in de bollenschuur te vinden, van 6 tot 5, later van 7 tot 5. Tulpenbollen sorteren (ik had wel het mooiste plekje aan het einde van de band – sorteren, maar ook dat had ik ‘verdiend’ door hard en serieus te werken), ’s avonds in de tulpenbollenvelden ‘zieken zoeken’ en wieden van 6 tot 8.  In het najaar buiten langs de transportband staan om ‘kluiten te rapen’ bij het lelies sorteren. Zo had ik ieder jaar een mooi zakcentje (verdiende op mijn 17e zo rond de 10 gulden per uur) om rijlessen te nemen, een nieuwe stereo te kopen, een brommer, etc… Dat kreeg ik echt niet zomaar hoor. Er werd niks bijgedragen. Wil je dat? Dan zul je er voor moeten werken.

Later heel veel gedaan: via het uitzendbureau verschillende baantjes gehad, op een jachtwerf van 8 tot 5 en daarna nog van 6 tot 1 uur ’s nachts in de horeca, zaterdags in de horeca. Ik heb van alles gedaan. En met heel veel plezier, wat het ook was.

Tegenwoordig komen er bij het bedrijf van mijn partner jongens rond de 17, 18, 19 jaar solliciteren. Ze komen dagelijks te laat op hun werk, weigeren werk, maken de ene fout na de andere, en tot slot nemen ze soms al na een week ontslag omdat ze zo hard moeten werken en geen sociaal leven meer hebben….. !!! Ik zweer het! Het gebeurt hier regelmatig. Ik … echt, mijn bek mond valt er nog steeds iedere keer van open. Ik snap de jeugd niet.

Ik ben echter bang dat het aan onszelf te danken is… Onze generatie heeft het erg goed gehad afgelopen 20 jaar. En dat hebben we op onze kinderen geprojecteerd. Wil je iets hebben? Ach kind, dat koop ik dan toch voor je….
Het is ze allemaal ‘aan komen waaien’.
Maar dan nóg: Je hebt toch eigen-waarde? Je hebt toch je trots? Waar is je zelf-respect? Waar is dat allemaal gebleven?

Ik heb mezelf altijd willen bewijzen – vooral aan de mannen – dat vrouwen ècht niet onderdoen voor mannen. Wat de een kon, kon ik ook, en dat heb ik meerdere malen laten zien aan mijn bazen. Wat ik niet kon, dat leerde ik zeer snel. Ben behoorlijk autodidact wat dat betreft. Doe het me voor en ik kan het. Ik heb er altijd naar gestreefd mijn werk zo perfect mogelijk uit te voeren. En alles móet af. Tenzij het echt niet anders kan. Misschien ben ik wel weer het andere uiterste…

Tegenwoordig ‘hangt’ men uren in het rond. Er wordt veel te lang koffie gedronken, te veel gebeld (met wie moet je in godesnaam bellen heel de dag?!), veel, héél veel op social media gekeken en ook daar wordt veel te veel op gezet, ze zien hun werk niet, vinden het ook niet nodig hiernaar te zoeken, en als je er wat van zegt kun je nog een grote bek krijgen als werkgever ook… Ik vind het triest.
Ik vind dat de generatie na mij zich diep moet schamen. Je krijgt tegenwoordig niet zomaar een baan. Je krijgt voor je baan betaald, je doet het niet voor niks. Dus… wellicht een wederdienst door je 100% in te zetten? Of is dit een gekke kronkel in mijn hoofd?

Eten.

Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. I love it – I hate it. Avondeten maken vind ik een crime. Heb twee dochters en een man, die allemaal wel iets niet lekker vinden. Chili, tweemaal afgekeurd. Nasi, 2x afgekeurd; bonen, 2x afgekeurd; bloemkool, 2x afgekeurd; macaroni, 1x afgekeurd; kip-kerrie, 3x afgekeurd; witlof, spruiten, andijvie, dat vinden we allevier niet lekker, rode bieten, 2x afgekeurd; rode kool 3x afgekeurd. Stamppotten? Daar hoef ik helemaal niet mee aan te komen…. Er is er altijd wel minimaal 1 die iets niet lekker vind. Iedere avond is er dus altijd wel iemand niet tevreden.

1x Per week maak ik vis klaar. Niet voor mezelf, want dat vind ik dan weer niet lekker… Maar dat lusten ze dan weer wel. Gelukkig kunnen de meiden een maaltijd die er goed ingaat wel waarderen. Ze roepen allebei dan altijd wel dat ze heerlijk gegeten hebben… hahaha, ach ja.

Als ik het zo bekijk, vind ik mezelf nog de beste eter van ons gezin. Laat mijn moeder het maar niet horen…
Gebakken aardappelen met doperwten en voor de meiden zo’n gefabriceerde kip en voor manlief een flink stuk vlees (eender wat) gaat er bij hen het beste in. Maar ik wil graag wel eens wat anders, en verzin dan maar eens iets wat ze allemaal lusten. Onmogelijk! Ik zeg het je! Koken? Not my cup of tea…

 

Jarig

Gisteren was ik jarig: 43. Zaterdag hebben we dat al gevierd. Het was echt heerlijk weer, ook zaterdag – ik kan me overigens niet heugen wanneer het NIET mooi weer was op 14 maart.
Nu hou ik niet echt van verjaardagen, ik vier ze net zo lief niet. Aan de andere hand besef ik dat ik wel zo bevoorrecht ben dat ik het KAN vieren… Ieder jaar is er weer één. Ik ken genoeg mensen, of liever, heb gekend, die het niet mochten navertellen. 17 Jaar, 19 jaar, 37 jaar, 36 jaar, 27 jaar … dood door ongeval, zelfmoord, ziekte. Triest toch eigenlijk… Niet al te lang bij stilstaan maar…

Afijn, ik heb het dus gevierd. Vooral omdat ik twee dochters heb die het zó graag willen vieren en aldus gebeurt. Ik heb de nare eigenschap dat ik er altijd niet te veel aan wil doen, maar dan vervolgens wel drie weken daarna nog de restanten aan het opeten ben van chips, koekjes, etc. Altijd te veel.
Dit keer had ik me uitgesloofd om eens een andere appeltaart soort te bakken: met amandelmeel en geen suiker of bloem. Ook een monchoutaart met amandelmeel bodem. Die laatste is na twee proefstukjes de kliko in belandt, de eerste viel compleet uit elkaar. De smaak was niet verkeerd, maar zoals m’n zus al zei: meid, die ene keer per jaar dat je bakt, doe het op de ‘gewone’ manier, dat is toch veel lekkerder… tja, daar heeft ze wel een punt. Zou ik dan ook nog die andere 40 gebakjes afslaan op al die andere verjaardagen dan zou dat best kunnen, eigenlijk. Alleen ben ik zo sterk niet. Slagroomtaart heb ik inmiddels wel afgeschreven: daar wordt ik misselijk van tegenwoordig.
Ik probeer de laatste tijd meer koolhydraat arm te eten. Alleen blijf ik toch wel  – zeker als het na zo’n verjaardag in huis is – de heel hard roepende zakjes chips en koekjes aanbreken en ben ik weer een tijdje heel zwak. Ben momenteel ook de kwark en groenten even zat…
Motto van tegenwoordig: haal het niet in huis, dan word je ook niet verleid. En dat werkt. Maar nu ligt er weer genoeg. En ook al zijn de kastdeuren dicht, ik hoor ze echt roepen hoor….  😉

Mijn smaak is wel veranderd hierdoor. Ik vind nu al gauw dingen veel te zoet smaken. Van khd zwel ik op en word ik winderig (komt dus écht daarvan ben ik nu achter). Dus minder bevalt me prima. Voel me beter. Geen tekenfilm figuurtje die net een luchtballon heeft leeggezogen. Vijf weken verder en 3,5 kilo lichter. Het gaat niet hard, en na dit weekend zal het wel weer even stilstaan, maar het gaat. En dat is fijn. Voel me fijn. Op naar de 44.

licor_43_3

En dan hoor je dit weer…

Ik was 24. Al een paar jaar had ik een moedervlekje op mijn linker bovenbeen zitten wat ik ‘wel apart’ vond. Nooit echt bij stilgestaan. Totdat ik af en toe opmerkte dat hij kriebelde. En in de zomer, in de zon, wilde hij nog wel eens een rood randje krijgen.
Ik merkte het een keer op tegen m’n zus (huisarts). Ze onderzocht het plekje en zag niets verdachts erin. Maar, zei ze, als je het niet vertrouwd moet je naar je eigen huisarts gaan en het weg laten halen.

In ’98 had ik het ineens: ik vertrouwde het plekje niet meer. Ben naar mijn huisarts gestapt en het verhaal gedaan. Ook hij dacht niet dat het verdacht was, maar hij stuurde me door naar de dermatoloog, omdat ik het eruit wilde hebben.

Bij de dermatoloog is het plekje weer onderzocht. En weer kreeg ik te horen dat het niks was, maar hé, ik wilde het eruit hebben, dus: het werd eruit gehaald.
Twee of drie weken later kreeg ik bericht. Het was tóch een melanoom. Nog niet zo heel groot (0,95 mm dikte – als ik het me goed herinner), maar er moest dus wel een extra excisie komen…

Ik was 24 toen. En voor mijn gevoel stortte op dat moment de wereld in. In zag het al voor me en wist zeker: als ik 40 ben, ben ik er niet meer.
In de vijf jaar erna moet je vertrouwen weer terugkomen. Iedere halfjaarlijkse controle is zenuwslopend. Zouden ze wat vinden?
En dan na 5 jaar ben je patiënt-af. Je wordt genezen verklaard. Dat is weer zo’n moment van: Hoezo? Wie garandeert mij dat ik het niet meer terugkrijg dan? Ik wist het de eerste keer ook terwijl jullie allemaal zeiden….. Dus wie zijn jullie om mij nu genezen te verklaren? Wie controleert mij de rest van mijn leven? Het zit blijkbaar wel in mijn lijf, of in ieder geval gezeten, dus….
Nee! Ik wil onder controle blijven!!!

Maar zo werkt het blijkbaar niet. Na 5 jaar kijk je maar. Controle is niet meer nodig.
Het heeft bij mij heel lang geduurd voordat ik weer het vertrouwen in mezelf had dat het nu toch echt wel goed is. Ik denk pas zo’n beetje een jaar of 4 geleden, nadat de laatste biopsie zonder negatieve uitslag terugkwam.

Volgende week wordt ik 43. En ik ben er nog steeds.
Ondertussen heb ik dus al twee andere moedervlekjes laten verwijderen, gelukkig zonder negatieve uitslag.
Vorige week was de derde. Op m’n enkel. Kreeg ik net vanmorgen een belletje van de huisarts dat het moedervlekje toch onrustige cellen had. Een tweede biopsie dus gelijk ingepland over twee weken…
Pffff… word er toch wel weer zenuwachtig van.

Eerste blogbericht

Ik ben geen blogger. Ik vind het heerlijk om blogs te lezen van anderen, me in hun verhalen te herkennen, te lachen en te huilen om hun verhalen, maar zelf? Nee, ik denk niet dat ik iedere week, laat staan iedere dag iets te vertellen heb wat interessant kan zijn voor anderen. Zo denk ik dan hè. Maar onderwijl denk ik: zouden alle bloggers zo denken dan bestond het fenomeen bloggen niet eens… tja.

Even wat over mezelf. Ik werk op een gemeentehuis. Ben geen ras-ambtenaar: heb eerst lang in het bedrijfsleven gewerkt vooraleer ik hier terecht kwam. En nu … <knip> … is het zomaar 13 jaar verder en doe ik heel wat anders dan waar ik mee begon. Ik (oa.) zorg nu voor de vormgeving van brochures, nieuwsbrieven, uitnodigingen, flyers, folders, online presentaties en meer hier. DTP-er met een duur woord. Helemaal mijn ding. Maar moet nog steeds veel leren. En de saaie vormgeving van het gemeente-zijn kan ik waarschijnlijk nooit waarderen. Maar een betere werkgever kan ik me niet wensen. Heb (god-zij-dank) nooit vergaderingen. Hoezee! Dát is namelijk totaal NIET mijn ding.

Verder heb ik twee kids, een man met een eigen bedrijf en een nagelsalon aan huis. Die laatste voor de hobby. En dat is heel denigrerend gezegd: want ik heb wel degelijk een opleiding hiervoor gevolgd en ik sta keurig ingeschreven. Maar het is wel mijn hobby. En dat moet ook zo blijven, anders vind ik er geen klap meer aan. Geef mij maar Adobe CC. Daar kan ik me de hele dag mee uitleven…

ikzelf